H προσπάθεια ευθυγράμμισης με τα διεθνή ρεύματα και προσαρμογής τους στα τοπικά δεδομένα υπήρξε η κυρίαρχη ροπή της σύγχρονης αθηναϊκής αρχιτεκτονικής. Στις καλύτερες περιπτώσεις η προσπάθεια καταλήγει σε δημιουργική αφομοίωση ή εξελληνισμό των τεχνοτροπιών της μόδας: π.χ. του εκλεκτικισμού της École des Beaux Arts στα τέλη του 19ου αιώνα· της Art Nouveau και του Jugendstil στις αρχές του 20ού αιώνα· του ρασιοναλισμού, του μοντέρνου κλασικισμού και της Art Déco στα χρόνια του Mεσοπολέμου· και τέλος των κυρίαρχων ρευμάτων της διεθνούς αρχιτεκτονικής μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο –δηλαδή του Διεθνούς Στυλ, του νεοϊστορισμού, του μπρουταλισμού, του υστερομοντερνισμού, του μεταμοντερνισμού, της αποδόμησης και του νεομοντερνισμού. Στις χειρότερες περιπτώσεις έχουμε την αδόκιμη εφαρμογή των διεθνών στυλιστικών κωδίκων. Δύο βασικές ιδιαιτερότητες της αστικής αρχιτεκτονικής στην ελληνική πρωτεύουσα είναι η βαρύνουσα κληρονομιά του αθηναϊκού νεοκλασικισμού του 19ου αιώνα και οι συναισθηματικοί δεσμοί των δημιουργών της με την αυτόχθονη λαϊκή παράδοση.